13 november 2014

Van klagende medewerkster naar blije ergocoach

Toetsenbord
Voor een project begeleidde ik de arbocoördinator van een productiebedrijf met zo’n 45 medewerkers. Twee á drie keer per jaar coachte ik hem en keek ik met hem mee in het bedrijf. Tijdens een van mijn bezoeken zag ik een administratief medewerkster ergonomisch onverantwoord achter haar bureau zitten. Ze had het toetsenbord heel ver vooruit geschoven, met veel nekklachten tot gevolg. Samen hebben we haar werkhouding bekeken en heb ik haar gestimuleerd om voortaan anders te gaan zitten. Maar helaas. Iedere keer dat ik het bedrijf bezocht, zat ze verkeerd achter haar bureau. De klachten namen alleen maar toe.

Klagen over pijn
Enige tijd later liep ze met een brace en stond ze op de wachtlijst voor een operatie.
Veel klagen over de pijn, maar nog steeds werkte ze in de slechte werkhouding. Ineens kwam een gedachte bij me op die ik ook uitte. Ik zei: “Misschien vind je het wel fijn om pijn te lijden?” Ze werd vreselijk boos en liep weg. De arbocoördinator zei: ”Laat haar maar even, ik spreek haar straks wel.” De dag daarna belde ik hem op. De medewerkster had nog steeds heel boos gevraagd ‘of dat mens wel wist wat pijn lijden is’. “Ja, dat weet ze”, kon de arbocoördinator beantwoorden. Hij had mij immers als eens op bezoek gehad met flinke bekkenpijn. “Oh”, had ze gezegd en daar had ze het bij gelaten.

De nieuwe ergocoach
Een jaar later was het bedrijf op zoek naar een ergocoach en tot onze verrassing bood deze dame zich aan. Toen we naast elkaar zaten om alles door te nemen, zei ze: “Ik was verschrikkelijk boos op je, maar ben nu ontzettend blij dat je dit tegen mij gezegd hebt”. Zij had na mijn uitspraak ingezien dat zij ook zelf een aandeel had in haar genezingsproces. En als zij wilde dat het beter met haar zou gaan, ze daar zelf (iets) voor moest veranderen. En dat deed ze. Met als resultaat veel minder pijn én een veel positievere levens- en dus ook werkhouding!

Blog