13 november 2017

Jij bent van de afdeling veiligheid. Jou vertrouw ik niet

“Jij bent van de afdeling veiligheid. Jou vertrouw ik niet”
Dat waren de eerste woorden die een ploegbaas tegen mij zei toen ik de controlekamer binnenstapte om kennis te maken. Ik was  25 en had kort daarvoor van mijn baas te horen gekregen dat ik als junior-veiligheidskundige een aantal fabrieken mocht gaan ondersteunen. Vanwege mijn achtergrond als sociaal-kultureel werkster vertrouwde hij mij fabrieken toe die contact met de afdeling veiligheid liefst zoveel mogelijk vermeden.

“Hallo, ik ben Annemarie. En ik lust best een kop koffie”.
Hij keek me verrast aan en zei: “Ga zitten. Wat wil je erin?”
Het was het begin van een mooie samenwerking .

Ik zocht hem iedere week even op. De eerste maanden praatte ik over van alles met hem: zijn fabriek, zijn mensen, hobby’s enzovoort, maar niet over veiligheid. Gaandeweg ontstond steeds ruimte om allerlei veiligheidsonderwerpen goed te bespreken.
Ongeveer een jaar na onze eerste ontmoeting belde hij me tegen het eind van de middag op. Hij wilde wat overleggen…
Een van zijn mensen moest voor onderhoudswerkzaamheden afdalen in een kolom van 25 meter hoog en een diameter van 75 cm. De enige toegangsmogelijkheid was via het topdeksel. Ze wilden hem een veiligheidsharnas aan doen en aan de haak van een hijskraan hangen. De chauffeur van de kraan zou hem dan naar beneden laten zakken en uiteraard ook weer omhoog.

“Wat vind jij daarvan” vroeg hij.
– “Wat denk jij dat ik er van vind?”.
Hij antwoordde dat ik dat waarschijnlijk niet zo’n goed idee zou vinden.
– “Dat klopt. Ik kom wel even bij je langs.”

Samen een veiligere oplossing vinden

In goed overleg hebben we een veiligere, eenvoudige en ook nog eens een goedkope oplossing bedacht. Ik ben erbij gebleven totdat de klus geklaard was.
Tijdens het avondeten vroeg ik de ploegbaas: “Vertel me eens, ik kan me niet voorstellen dat de eerste keer was dat jullie dit moesten doen. Hoe hebben jullie dat toen gedaan?” Hij keek me met een grote grijns aan en vroeg: “Wat denk je…”.
Ik heb hem bedankt voor zijn vertrouwen.

Veiligheid verbeteren begint met veilig voelen

Dit verhaal van bijna 30 jaar geleden gaat voor mij over de essentie van ‘veiligheid’. Deze ploegbaas voelde zich niet meer veilig bij de afdeling veiligheid. Hij was daarom gestopt met communiceren over de vele zaken waarbij veiligheid niet zwart-wit is. Door een goede relatie op te bouwen met hem ontstond er weer vertrouwen en dat broodnodige veilig gevoel.

Ongeacht de rol die je hebt in het bedrijf, stap voor stap verbeteren begint met:

  • veilig voelen, zodat je te twijfels en onzekerheden durft uit te spreken,
  • oordeelloos luisteren en dankbaar zijn voor het vertrouwen dat je krijgt,
  • samen zoeken naar een oplossing die werkt en de risico’s aanvaardbaar houdt.

Dat kun je niet voor elkaar krijgen met regels. Wel met (zelf-)reflectie en open en transparante communicatie. Elkaar durven aanspreken en inspireren. Samen kijken wat je nodig hebt om er voor te zorgen dat het goed gaat, en het dan ook doen. Om vervolgens elkaar een compliment te geven op de mooie samenwerking.

Veilig voelen
Ben jij benieuwd hoe veilig mensen zich voelen in jouw organisatie? Of hoe je het vertrouwen kunt laten groeien?
Bel (06-27011137) of mail me voor een goed gesprek.

Blog