1 oktober 2018

Falen is menselijk. En dan?

Tijdens trainingen of presentaties vraag ik geregeld: “Wie van jullie rijdt wel eens te hard?”
De reactie op die vraag is mooi om te zien: de meeste mensen bewegen eerst bijna onmerkbaar naar achter, en scannen vervolgens de ruimte… op zoek naar de reacties van anderen: wat doen die? Sommigen blozen. Voeten schuifelen. Anderen steken aarzelend hun hand op. Altijd zijn er wel een paar mensen die zonder verder nadenken resoluut hun hand opsteken.

Ik ook. Om er dan aan toe te voegen: “Want als ik boos ben gebeurt het weleens dat ik ongemerkt het gaspedaal te hard indruk”. Een aantal mensen ontspant zichtbaar en steekt alsnog de hand omhoog. Er ontstaat geroezemoes: “Dat kan toch niet, je bent veiligheidskundige. Je moet toch het goede voorbeeld geven?!!”

Ik ben inderdaad veiligheidskundige, en rij wel eens te hard. Ik ben in de eerste plaats mens. Dus ook ik faal geregeld. Net als voor iedereen is het ook mijn verantwoordelijkheid om iedere keer het goede  te doen. Daarmee geef ik, voor zover dat in mijn vermogen ligt, mezelf, mijn eventuele passagiers en mijn medeverkeersgebruikers ’s de grootste kans om avonds weer gezond en wel thuis kunnen komen.

Voor mij betekent dat:

  • Herkennen dat ik boos (of gefrustreerd of verdrietig of…) ben: even checken bij mezelf als ik in de auto stap: in wat voor mentale stemming ben ik?
  • Erkennen dat die stemming me niet gaat helpen om veilig door het verkeer te gaan EN dat alleen ikzelf mijn stemming kan veranderen.
  • Veiliger doen: even rustig ademhalen en ontspannen, leuke dingen denken, mooie muziek opzetten en kiezen om de goede snelheid te rijden. En hardop tegen mezelf te zeggen: “Rustig rijden, Annemarie, je wil heel thuiskomen”.

Het betekent ook dat ik natuurlijk direct mijn snelheid verminder zodra ik merk dat ik toch ongemerkt te hard ben gaan rijden. Vervolgens ga ik na waarom mijn normale strategie op dat moment niet gewerkt heeft. Meestal is het voldoende om te beseffen dat ik weer in de valkuil van een oude gewoonte ben getrapt. Old habits die hard. Maar…oefening baart kunst. Doorgaan dus. En dankbaar zijn dat ik geen ongeluk heb veroorzaakt.

Dit voorbeeld en andere ‘faalmomenten’ van mezelf gebruik ik vaker in mijn trainingen en coachings. In het begin voelde dat best kwetsbaar, juist omdat ik veiligheidskundige ben.  Maar ik merkte dat anderen het door mijn openheid makkelijker vinden om zelf ook te kijken naar, en vertellen over hun eigen faalmomenten.

Door open, respectvol en oordeelloos naar elkaars kwetsbaarheid te kijken kun je samen uitzoeken wat je kunt doen om split second faalmomenten in het verkeer en op het werk te herkennen en bespreekbaar te maken. Time-out, bijsturen, elkaar inspireren en door.

  • Hoe ga jij met jouw kwetsbaarheid om in je rol als manager of leidinggevende, veiligheidskundige, KAM-coördinator of preventiekundige? Durf jij te laten zien dat ook jij faalmomenten hebt?
  • Kun je daar ja op antwoorden? Top! En ga door.
  • Vind je het nog lastig of heb je twijfel: kijk eens wie jou kunnen helpen. Ga het gesprek aan, vraag anderen een spiegel te zijn op jouw gedrag en vraag tips. Grote kans dat je een ongewoon en mooi gesprek gaat hebben waarin je elkaar inspireert om het goede te doen.

Meer weten?  Neem contact op  met me voor een goed gesprek

Blog